Bay of Fundy

Begrijp de baai

De Bay of Fundy is een grote Atlantische inham tussen New Brunswick en Nova Scotia, met een opening naar de Golf van Maine. Het is een kustgebied, geen afzonderlijke bezienswaardigheid: kies een kuststrook, park of plaats en plan de dag rond het getij.

Het verschil tussen hoog- en laagwater is bepalend. De natuurlijke heen-en-weergaande beweging van het water in de baai valt bijna samen met het ritme van het Atlantische getij. Tegelijk wordt het water landinwaarts samengedrukt in een kom die smaller en ondieper wordt. Daardoor zijn er dagelijks twee keer hoog- en twee keer laagwater, met gemiddeld zes uur en dertien minuten tussen hoog- en laagwater.

Bij Fundy National Park kan het verschil 12 meter bedragen; aan het uiteinde van de baai kan het 16 meter worden. Een strand verandert bij laagwater in een uitgestrekte vlakte van slib, zand en rotsen, en verdwijnt daarna weer onder zee.

Kies een Fundy-landschap

De kust heeft per deel een uitgesproken ander karakter.

• New Brunswick: Fundy National Park, bij Alma, combineert getijdenvlakten met Acadian forest en kustpaden. Bij laagwater kan op Alma Beach meer dan een kilometer zeebodem vrijkomen tussen de hoogwaterlijn en de waterkant.
• Nova Scotia: In het Minas Basin, aan het landinwaartse eind van de baai, is het getijdenlandschap het extreemst. Burntcoat Head is een bekende plek om de volledige schaal van het getij te zien.
• Riviermondingen: Het opkomende water kan als een golf tegen de rivierstroming in landinwaarts lopen: een getijdegolf. Bij de Salmon River nabij Truro is dit verschijnsel te zien.

Verwacht niet overal helder blauw water. Fijn sediment dat door het getij wordt opgewerveld geeft veel water en platen in Fundy een bruine tot roodachtige kleur.

Plan op het getij, niet op de klok

Een goed bezoek laat twee gedaanten van dezelfde kust zien. Kom rond laagwater om de drooggevallen getijdenzone te bekijken, en blijf lang genoeg om het water terug te zien komen. De getijtijden vallen elke dag later, dus het bruikbare tijdvenster verschuift steeds.

Rond nieuwe en volle maan ontstaan springtijen: hogere hoogwaters en lagere laagwaters dan gemiddeld. Dan is het contrast het grootst, maar de getijtijd bepaalt nog steeds wat bereikbaar is.

Belangrijke regel: raadpleeg altijd de lokale getijvoorspelling voordat je een strand, slikvlakte of drooggevallen zeebodem op gaat. Ga alleen op pad met een duidelijke terugweg en keer ruim vóór vloed terug. De modder kan diep, oneffen en glad zijn; opkomend water kan een kuststrook sneller afsnijden dan het lijkt.

Wat laagwater blootlegt

De getijdenzone van Fundy is geen lege bodem. Op rotskusten hechten zeewieren, zeepokken, alikruiken, schaalhorens, purperslakken en krabben zich aan stenen en keien. Op slikvlakten leven slijkgarnalen, schelpdieren en wormen, voedsel voor foeragerende kustvogels.

Blijf waar mogelijk op bestaande toegangsroutes, stap voorzichtig rond poelen en zeewier, en laat schelpen, planten en dieren liggen. Het doel is om het dagelijkse mechanisme van de baai van dichtbij te volgen — niet om het opkomende water voor te blijven.