Nationaal park Huascarán

De beschermde Cordillera Blanca

Nationaal park Huascarán ligt aan beide flanken van de Cordillera Blanca in de centrale Andes van Peru. Het park werd opgericht in 1975 en kreeg in 1985 de status van UNESCO-werelderfgoed. Met 340.000 hectare omvat het terrein van hoge dalen tot permanent ijs.

De bepalende top is de Huascarán, met 6.768 meter de hoogste berg van Peru. In het park liggen ook 27 besneeuwde toppen boven 6.000 meter, naast diepe quebradas, puna-graslanden en hoogvlakten. Dit is geen park dat je in één keer doorwandelt: bezoeken draaien om afzonderlijke dalen, toegangswegen en startpunten van routes.

Gletsjers, meren en water

Het park telt ongeveer 660 gletsjers en 300 gletsjermeren. Smeltwater uit ijs en sneeuwvelden stroomt via ravijnen naar de stroomgebieden van de Santa, Marañón en Pativilca.

De toegankelijkste manieren om dit landschap te ervaren liggen in afzonderlijke bezoekerssectoren:

• Llanganuco: de lagune Chinancocha, berguitzichten en toegang richting Laguna 69.
• Santa Cruz-circuit: een meerdaagse trektocht door hoge dalen en over passen.
• Laguna Churup en Laguna 69: zware dagwandelingen op grote hoogte.
• Punta Olímpica en Portachuelo–Llanganuco: hoge wegpassen met weidse blikken op toppen en dalen.

Kies bij een eerste bezoek één sector, in plaats van te proberen het hele park op één dag te doorkruisen.

Dieren en planten

Hoogte bepaalt het landschap. In lagere, beschutte dalen liggen kleine stukken bergbos; hogerop overheersen graslanden en struikgewas, gevolgd door kale rots, sneeuw en ijs. Let in beschermde ravijnen op queñua-bos (Polylepis) en in geschikte gebieden op de enorme bloeiwijze van de koningin van de Andes, Puya raimondii.

Dieren zie je niet vanzelf, maar het park biedt leefgebied aan vicuña’s, taruca-herten, brilberen, poema’s, Andescondors en bergbeekeenden. Houd afstand, wees stil en verlaat geen gemarkeerde route om een dier te volgen of te fotograferen.

Praktisch bezoek

Uitvalsbasis: Huaraz is de belangrijkste plaats voor voorzieningen en een praktische basis voor vervoer, eten en acclimatisatie. De toegangen liggen verspreid door Áncash; de rit naar een startpunt hoort bij de dag.

Seizoen: Mei tot en met oktober geldt doorgaans als de aanbevolen periode, met overwegend droog en koud weer. Van oktober tot april valt vaker regen. Op hoogte kunnen heldere ochtenden in elke maand snel omslaan in kou, wind of neerslag.

Hoogte: Veel populaire routes komen ruim boven 4.000 meter. Neem tijd om te acclimatiseren, loop gelijkmatig en daal af in plaats van door te stijgen als hoogteklachten verergeren.

Toegang: Omstandigheden en toegestane activiteiten verschillen per sector. Volg aanwijzingen van parkwachters, blijf op bestaande paden en respecteer afsluitingen rond gletsjers, meren of besneeuwde toppen.