Palestina laat zich zien in de details: olijven die op stenen terrassen groeien, zeep die in Nablus uit olijfolie wordt gekookt en knafeh die dampend uit de bakkerij komt. Op de kalkstenen heuvels van de Westelijke Jordaanoever liggen olijfgaarden, wijngaarden en dichtbebouwde steden dicht bij elkaar. Boeren legden bij Battir terrassen en irrigatiekanalen aan om water en vruchtbare grond vast te houden. Families bewerken een deel van die hellingen nog altijd. In Ramallah trekken filmvertoningen, concerten en galeries een lokaal publiek. Dezelfde bleke natuursteen duikt op in dorpen, stadswijken en oude handelsstraten, maar elke plaats geeft er een eigen vorm aan.
In Bethlehem staan kerken en kloosters tussen werkplaatsen waar ambachtslieden olijfhout snijden en borduurwerk maken. In de oude stad ruiken kleine bakkerijen naar vers brood en liggen zeep, kruiden en keramiek in de winkels. Buiten de stad voeren de terrassen van Battir langs moestuinen die water krijgen uit oude kanalen.
Nablus heeft een ander tempo. Zeepmakers gieten olijfolie in vormen voor harde blokken zeep. Banketbakkers vullen knafeh met zachte kaas en strooien er krokante deegdraden over. Bij Jericho staan dadelpalmen en bronnen naast resten uit verschillende perioden. Romeinse mozaïeken, Byzantijnse kerken en Ottomaanse huizen maken zichtbaar hoeveel handelaren, pelgrims en bestuurders hier kwamen. Loop een bakkerij of markt binnen, proef iets lokaals en kijk naar het werk dat de straten en dorpen dagelijks draaiend houdt. Daar begint een bezoek aan Palestina pas echt.
