Langs baden en zandsteen van Bondi naar Coogee

Bondi Beach: branding naast rechte zwembanen

Zwemmers gebruiken de zoutwaterbanen van Bondi Icebergs naast de branding bij South Bondi.

De Bondi to Coogee Coastal Walk begint aan de zuidkant van Bondi Beach. Vanaf de promenade strekt de brede zandboog zich naar het noorden uit. Surfers gebruiken de branding; zwemmers gaan tussen de rood-gele vlaggen het water in.

Bondi groeide vanaf het midden van de negentiende eeuw uit tot een plek voor uitstapjes. Een tram reed er vanaf 1884 naartoe. Badhuisjes, een groot paviljoen en zeebaden maakten de kust daarna toegankelijk voor een groot publiek. De zee bleef onvoorspelbaar. In februari 1907 ontstond hier de eerste geregistreerde surf-lifesavingclub van Australië. Vrijwillige patrouilles en reddingsmiddelen vormden een voorbeeld voor andere stranden in het land.

Aan het zuideinde ligt Bondi Icebergs, een strakke rechthoek naast de losse beweging van de branding. Bewoners vroegen al in 1883 om een bad. Vier jaar later kwam er een voorziening over een natuurlijke rotskom; het grote bad kreeg in 1979 zijn huidige lengte van vijftig meter. Zout water stroomt binnen en golven kunnen over de buitenrand breken, maar witte lijnen verdelen het oppervlak in zwembanen.

Lokale lifesavers richtten de winterzwemclub in 1929 op om ook in koude maanden te blijven trainen. De bekende 15B-regel verplicht aspirant-leden vijf jaar lang mee te doen aan drie van elke vier zondagse zwemwedstrijden. Het bad is het hele jaar toegankelijk voor publiek. De club gebruikt het gebouw erboven voor een bistro, bars en andere clubruimtes.

Over McKenzies Point naar Tamarama

Na Icebergs klimt het verharde pad naar McKenzies Point. Vanaf de kaap ligt Bondi achter de wandelaar en de open oceaan voor hem. In de winter trekken migrerende bultruggen langs deze kust. In Marks Park liggen traditionele Aboriginal-rotsgravures vlak bij de route.

De kapen bestaan uit Hawkesbury-zandsteen. Een grote rivierendelta zette dit zand ongeveer 220 miljoen jaar geleden af; druk verkitte het later tot gesteente. IJzeroxiden kleurden de lichte en roestbruine banden in de rots. Scheuren gaven water en verwering vat op het zandsteen. Golven, zout en zwaartekracht sleten inhammen uit en lieten rotskoppen, richels en lage platforms achter.

Tamarama ligt tussen twee van zulke kapen als een korte, steile zandinham. De branding loopt er rechtstreeks naar binnen en het strand is veel kleiner dan Bondi. Aan het einde van de negentiende eeuw stonden hier het Royal Aquarium and Pleasure Grounds en later Wonderland City, met een achtbaan langs het zand. In het voorjaar staan langs dit deel van de kust werken van Sculpture by the Sea.

Bronte: gras, branding en een bad uit 1887

Over de volgende rotskop bereikt het pad Bronte Beach. Achter de kleine surfbaai ligt een groot park met gras, picknicktafels en barbecues. Aan de zuidkant ligt Bronte Baths, een zeewaterbad uit 1887. Naast het bad zit de Bogey Hole, een natuurlijke, beschutte poel tussen de rotsen. In de baai rollen de golven binnen; in het bad trekken zwemmers hun banen.

Na Bronte verdwijnt het zand. De route loopt via Calga Reserve langs of door Waverley Cemetery, waar graven en monumenten boven de Stille Oceaan staan. Op delen van de zandsteen zitten kleine putjes en honingraatpatronen. Zoutkristallen drukken daar korrels uiteen wanneer opspattend zeewater opdroogt.

Clovelly als openluchtzwembad

Clovelly is geen breed strand, maar een lange, smalle inkeping tussen twee rotsruggen. Een golfbreker tempert de deining. Betonnen promenades en platforms volgen beide oevers, met trappen die rechtstreeks naar het water leiden. Zwemmers en snorkelaars gebruiken daardoor vrijwel de hele baai; op de betonranden is nauwelijks zand nodig om dicht bij het water te zitten.

Op het lage zuidplatform ligt een zoutwaterbad van 25 bij 6 meter. Aan de noordkant geeft een helling toegang tot het water. De rechte betonranden en de kalme inham maken Clovelly tot een duidelijke tegenhanger van de open surf bij Bondi en Tamarama.

Via de botenrekken van Gordon’s Bay

Ten zuiden van Clovelly daalt het pad naar Gordon’s Bay. Het loopt door een diep dal met een door een bron gevoed moeras en over verhoogde vlonders, voordat een klein zakstrand verschijnt. Trappen en hoogteverschillen maken dit een van de minder vlakke stukken van de wandeling.

Botenrekken van de lokale visclub staan boven het zand. Zwemmers, snorkelaars en duikers gebruiken de beschutte inham, maar de baai heeft geen patrouille. Onder water loopt een gemarkeerd natuurpad van zeshonderd meter. Een ketting tussen met beton gevulde trommels geeft de lijn aan, met informatieplaten langs het traject.

Praktisch: zes kilometer kustpad

De enkele wandeling is zes kilometer lang en duurt meestal twee tot drie uur. Het bewegwijzerde traject bestaat vooral uit promenades, stoepen en verharde kustpaden, met plaatselijk steile stenen en betonnen trappen. Bus 333 rijdt vanuit de stad en Bondi Junction naar Bondi Beach. Vanaf Coogee rijdt bus 313 naar Bondi Junction, met daar aansluiting op de T4-trein; bus 379 bedient Bronte en bus 360 Clovelly. Het lage voetpad bij South Bondi is gesloten; de hogere verbinding heeft plaatselijke aanwijzingen. Bronte Ocean Pool is gratis. Bondi Icebergs en Wylie’s Baths hanteren eigen tijden en tarieven; Wylie’s opent dagelijks om 07.00 uur.

Coogee en de baden aan de rotsrand

Zout water klotst tegen het Ross Jones Memorial Pool op de zuidelijke rotsen van Coogee, met Wedding Cake Island erachter.

Na de laatste kaap opent Coogee Bay zich rond een breder strand. Wedding Cake Island ligt voor de kust en neemt een deel van de oceaandeining weg. Langs de baai lopen een promenade en een park, met cafés en picknickplekken aan de landzijde.

De baaien tussen Bondi en Coogee kregen hun huidige zandvorm toen de zeespiegel ongeveer zesduizend jaar geleden het huidige niveau bereikte. Golven duwden zand tussen de zandstenen kapen. Vooral zuidoostelijke deining verplaatst nog altijd banken en geulen. Rond Coogee liggen Giles Baths en het Ross Jones Memorial Pool aan weerszijden van het strand. Verder zuidelijk ligt Wylie’s Baths.

Wylie’s Baths dateert uit 1907. Mina Wylie, dochter van de bouwer en later olympisch zwemster, trainde in dit getijdenbad. Tussen Coogee en Wylie’s ligt McIver’s Ladies Baths: een betonnen zeebad met een bakstenen zonneplek, kleedruimten en een clubhuis. Vrouwen zwommen hier al vóór 1876. Het bad is nu het laatste zeewaterbad in Australië dat uitsluitend toegankelijk is voor vrouwen en kinderen.

Bij Coogee zakt het pad van de rotsrand naar strandhoogte. Voor de baai breekt de deining rond Wedding Cake Island. Langs de kust beweegt zout water tegen de rechte randen van de baden.