Bij Petra tou Romiou slaat helder water tegen bleke kalksteenrotsen aan de zuidwestkust. Een eind landinwaarts veranderen palmen en stranden in dennen, wijngaarden en stenen dorpen op de hellingen van het Troödosgebergte. In Omodos hangen druiventrossen boven droge terrassen. In Kakopetria lopen geplaveide straatjes langs huizen met houten balkons. Kleine Byzantijnse kerken bewaren er muurschilderingen achter sobere stenen gevels. Die afstand tussen kust en bergen geeft Cyprus zijn reliëf.
Paphos laat een andere laag zien. Bij de haven liggen Romeinse mozaïeken met jachttaferelen en mythologische figuren. Even buiten de stad liggen de rotsgraven van Nea Paphos. In Kourion kijkt een antiek theater vanaf een klif uit over zee. Tempels, vestingen, kerken en moskeeën vertellen over Griekse, Romeinse, Byzantijnse, Venetiaanse en Ottomaanse machthebbers.
In Nicosia snijdt de door de Verenigde Naties bewaakte bufferzone door de ommuurde binnenstad. Bij enkele controleposten lopen voetgangers van het zuidelijke naar het noordelijke deel. Aan tafel liggen dezelfde lagen minder plechtig op tafel: halloumi van de grill, olijven, hummus, koupepia met rijst en kruiden, en kleine schalen vlees of vis. Boeren rond Omodos maken wijn van druiven die op zonnige hellingen groeien. Neem de tijd voor een maaltijd in een dorpsplein, een kerk met beschilderde muren of een avond aan de kust. Cyprus laat zich graag langzaam bekijken.
