Egypte laat oude stenen en het gewone leven dicht naast elkaar zien. In Gizeh rijzen de piramiden op achter flats, drukke wegen en taxistandplaatsen aan de rand van Caïro. In Luxor loop je onder beschilderde zuilen door, terwijl aan de overkant boeren met een veerboot naar hun velden gaan. De Nijl snijdt hier een groene strook door het zand; buiten die strook begint de woestijn vrijwel meteen. Dat verschil zie je niet alleen op een kaart, maar ook vanaf een kade, een treinraam of een dorpsweg. De bekende monumenten staan er niet los van het land eromheen.
In Caïro hoor je autoclaxons tussen moskeeën, werkplaatsen en marktkramen. In de stegen van islamitisch Caïro staan stadspoorten, koopmanshuizen en minaretten dicht op elkaar. Koptisch Caïro bewaart kerken en een synagoge binnen de muren van een Romeins fort. Aan een eenvoudige tafel eet je koshari met rijst, linzen en pasta, of ful en ta‘ameya van bonen.
Alexandrië kijkt uit over de Middellandse Zee. Bij fort Qaitbay en de Grieks-Romeinse resten zie je sporen van de oude havenstad. Rond Aswan breekt graniet door de rivieroevers. Felucca’s varen langs eilanden en Nubische dorpen met felgekleurde huizen. Ten westen van de Nijl liggen oases, duinen en oude karavaanroutes. Geef Caïro, de Nijlvallei en het zuiden elk hun eigen tijd; dan blijft er meer hangen dan alleen een rij tempels en piramiden.
